Teresa Bascuas Brea (Abades, Silleda, Pontevedra, 14 de maio de 1942) é unha pintora galega vinculada á Estrada cuxa traxectoria artística destaca polo seu carácter tardío, profundamente vital e autobiográfico. A súa obra nace da memoria, a emigración, a experiencia persoal e a paisaxe emocional galego, e está marcada por unha evolución autodidacta combinada con formación puntual e unha forte pulsión expresiva.
Naceu na parroquia de Abades, no seo dunha familia rural humilde. A súa infancia transcorreu entre tarefas do campo e unha contorna tradicional galega que, máis tarde, influiría de forma visible nos seus temas e atmosferas pictóricas. Aos sete anos trasladouse coa súa familia a Piñeiro, onde continuou o seu crecemento nun contexto igualmente ligado á vida rural. Desde moza mostrou inclinación polo creativo e o estético, o que a levou a formarse en Deseño de Moda en Bandeira, estudos que lle achegaron sensibilidade pola cor, a forma e a composición, elementos que máis tarde trasladaría ao lenzo.
Na súa mocidade emigrou a Arxentina, país no que residiu ao redor de vinte anos, principalmente en Buenos Aires. Esa etapa resultou decisiva no seu desenvolvemento persoal: o contacto coa vida cultural da capital arxentina, a colectividade galega emigrante e o dinamismo social da contorna ampliaron a súa mirada artística e humana. Alí formou unha familia e participou activamente en círculos da comunidade galega, mantendo sempre o vínculo coas súas raíces. Co tempo, a súa experiencia migratoria converteríase nun dos eixos emocionais da súa pintura e tamén dos seus escritos memorialísticos.
Regresou a España ao redor de 1980 e instalouse en Vigo, onde desenvolveu diversas actividades empresariais relacionadas coa moda e a hostalería. Durante eses anos a súa creatividade canalizouse sobre todo por vías profesionais e de xestión, quedando a pintura aínda en segundo plano. Non sería ata unha etapa posterior da súa vida cando iniciaría de forma decidida o seu camiño como artista plástica. En 1998 instálase en A Estrada e nesta etapa, comeza a pintar con maior intensidade. Formouse inicialmente co pintor Ángel Lemos, aínda que durante un período breve; a partir de aí continuou maioritariamente como autodidacta, desenvolvendo unha linguaxe propia baseada na práctica constante, a intuición e a experimentación.
Obra e estilo
A pintura converteuse para ela non só nun medio de expresión artística, senón tamén nunha ferramenta de equilibrio persoal. Definiu o acto de pintar como unha forma de terapia e de reconstrución interior, algo que se percibe na carga emocional de moitas das súas obras. Os seus cadros adoitan moverse entre o realismo lírico e certas deformacións expresivas próximas ao simbólico ou o onírico. Aparecen con frecuencia paisaxes, escenas costumistas, figuras humanas, recordos de Galicia e evocacións da emigración, tratados cunha paleta sensible e narrativa visual clara.
Entre as súas influencias recoñecidas figuran referentes da pintura galega moderna, e na súa obra apréciase un diálogo entre tradición e vivencia persoal. Non busca a ruptura radical, senón a comunicación emocional co espectador a través de escenas recoñecibles transformadas pola memoria.
A súa proxección pública creceu con distintas mostras, entre elas exposicións na costa pontevedresa e, de forma destacada, a exposición “Volver” presentada na Estrada en 2024, considerada un fito na visibilización do seu traballo. Nela reuniu unha selección representativa da súa produción recente, articulada ao redor da idea do regreso —xeográfico, vital e emocional—, tema que resume ben a súa traxectoria.
Ademais do seu labor pictórico, Teresa Bascuas Brea traballou na escritura das súas memorias, centradas especialmente na experiencia migratoria e nos cambios sociais vividos ao longo da súa vida. Ese impulso narrativo conecta directamente coa súa pintura: ambas as prácticas funcionan como arquivo íntimo e testemuño sensible.
A súa biografía artística demostra que a creación non sempre responde a traxectorias académicas temperás, senón que pode xurdir con forza na madurez, alimentada pola experiencia, a memoria e a necesidade expresiva. Teresa Bascuas Brea representa así unha figura de creadora vocacional tardía cuxa obra está inseparablemente unida á súa propia historia de vida.
Falando con Teresa Bascuas Brea