Manolo Vilaverde (A Estrada, Pontevedra, 1966) é un artista e escultor galego especializado no traballo da pedra e na cantería artística, cunha traxectoria consolidada no ámbito da escultura pública, a restauración patrimonial e a creación contemporánea. A súa obra sitúase nun punto de encontro entre o oficio tradicional e a investigación expresiva, converténdose nunha figura recoñecida dentro do panorama artístico da comarca estradense e do conxunto de Galicia. É un artista vinculado á Estrada cuxa traxectoria creativa desenvolveuse en estreita relación coa contorna cultural e social galega. A súa obra destaca por unha forte identidade visual e unha linguaxe propia que combina sensibilidade artística con mirada contemporánea, explorando tanto a expresión plástica como o compoñente humano e emocional dos temas que aborda.
Criado nun medio rural, entrou en contacto coa pedra e coas técnicas artesanais desde moi novo, aprendendo o manexo das ferramentas tradicionais e desenvolvendo unha relación directa coa materia. Esta aprendizaxe temperá marcou o seu camiño profesional e artístico. Co paso dos anos completou a súa formación con cursos técnicos e práctica especializada, ampliando coñecementos en debuxo, talla e procesos escultóricos. A base artesanal converteuse así no alicerce dun percorrido creativo propio.
Obra e estilo
Ao longo do seu percorrido traballou en distintos formatos e técnicas, consolidando unha liña de traballo recoñecible e coherente, onde o proceso creativo ocupa un papel central. A súa produción adoita moverse entre a experimentación e a tradición, incorporando influencias da paisaxe, a memoria e a cultura local, pero reinterpretadas desde unha perspectiva persoal. A pedra —granito principalmente— é o seu material de referencia, aínda que tamén explorou madeira e outros soportes segundo o proxecto.
Unha parte importante da súa actividade estivo ligada á restauración e intervención en elementos patrimoniais, colaborando en recuperacións arquitectónicas e escultóricas. Paralelamente desenvolveu obra propia para espazos públicos e privados, con esculturas conmemorativas, pezas simbólicas e intervencións urbanas que dialogan coa historia e coa identidade dos lugares onde se instalan. Varias das súas obras forman parte do espazo público da Estrada e doutras localidades galegas, contribuíndo á presenza da escultura contemporánea no territorio.
O seu traballo caracterízase por unir solidez formal e carga simbólica. Nas súas pezas é frecuente atopar referencias á tradición popular, á cultura rural, á figura humana e á natureza, tratadas cun enfoque actual; seu pensamento ecoloxista reflíctese nas súas creacións. Interésalle que a obra non sexa só obxecto estético, senón tamén detonante de reflexión. En diferentes momentos desenvolveu proxectos de carácter conceptual e mesmo provocador, ampliando os límites da escultura tradicional e abrindo debate arredor do significado das formas e dos símbolos.
Vilaverde participou en exposicións e proxectos culturais que reforzan a súa presenza dentro do ámbito artístico da comarca e máis aló, mantendo unha relación activa co público e con outros creadores. Tamén impulsou iniciativas colectivas e colaborativas, defendendo o valor creativo do medio rural e a necesidade de descentralizar a produción cultural. A súa obra foi presentada en mostras colectivas e individuais, tanto en Galicia como no estranxeiro. O seu enfoque non se limita unicamente á obra final, senón que concede importancia ao diálogo co espectador e ao papel da arte como vehículo de comunicación. Entende a escultura como unha forma de pensamento materializado, onde o proceso —desde a idea ata a talla— é parte esencial do resultado. Máis que cualificarse nunha única etiqueta estilística, o seu traballo reflicte evolución constante, procura e compromiso coa expresión artística como forma de coñecemento e de vínculo coa comunidade.
Na actualidade, Manolo Vilaverde continúa activo no seu obradoiro, combinando encargos, obra persoal e colaboracións culturais, mantendo viva a tradición da cantería galega ao tempo que a proxecta cara a linguaxes contemporáneas. A súa traxectoria representa un exemplo de continuidade entre oficio e creación, entre raíz local e apertura conceptual.
Falando con Manolo Vilaverde