Nace en Vigo o 1 de marzo de 1917. Desde moi novo amosa unha forte inclinación polas artes plásticas, formándose como alumno do pintor Carlos Sobrino, unha das figuras máis destacadas da arte galega da primeira metade do século XX. Paralelamente á súa formación artística, traballa na industria familiar, compaxinando o oficio coa pintura e coa talla en madeira.
A súa traxectoria vital quedou profundamente marcada pola Guerra Civil española (1936–1939). Comprometido coa causa republicana, apresárono e recluírono nun campo de concentración, chegando a ser condenado a pena de morte, sentenza que finalmente non chegou a executarse. Durante o seu encarceramento continuou creando, pintando e tallando como forma de resistencia e supervivencia persoal. Tras recuperar a liberdade, regresou a Vigo baixo o estigma político de “vermello”, o que dificultou a súa reintegración social e profesional. Neste período contou co apoio e a admiración do pintor Laxeiro, quen chegou a retratalo, recoñecendo publicamente a súa valía artística.
Exilio e etapa en Arxentina
Ante a falta de oportunidades e a presión política, Ángel Lemos emigrou clandestinamente a Buenos Aires, un dos principais destinos do exilio republicano español e galego tras a Guerra Civil. En Arxentina logrou reconstruír a súa vida con esforzo, honestidade e unha entrega constante á arte, desenvolvendo unha etapa de madurez artística e estabilidade persoal. Durante esta etapa expuxo a súa obra en institucións culturais ligadas á colectividade galega, como a Casa de Galicia e o Centro Galego de Buenos Aires, consolidando a súa traxectoria no exilio.
Co restablecemento da democracia en España, Ángel Lemos regresou definitivamente a Galicia. A súa volta estivo marcada por un importante éxito expositivo nunha sala de Caixavigo, que supuxo a súa plena rehabilitación artística e social. Posteriormente instalouse coa súa familia en Mallorca, onde a súa obra espertou o interese de marchantes internacionais. A pesar das oportunidades, decidiu regresar á súa terra natal, establecendo a súa residencia na Estrada, onde foi recibido con afecto e recoñecemento. Alí faleceu no ano 2002, pechando unha vida marcada pola perseveranza, a memoria histórica e o compromiso coa dignidade humana.
Obra e estilo
Ángel Lemos foi un artista de longa traxectoria, recoñecido como gran debuxante e excelente colorista. A súa obra abrangue tanto a pintura como a talla en madeira, disciplinas que desenvolveu ao longo de toda a súa vida. Na súa produción, a representación da realidade transcende o mero carácter documental para converterse nunha linguaxe evocadora, expresiva e profundamente emocional. A súa pintura non se limita ao testemuño visual, senón que transmite memoria, vivencia persoal e compromiso humano, transformando a experiencia da represión, do exilio e do regreso nunha expresión plástica cargada de verdade.
Exposicións destacadas
1946 – Salga Foto-Club, Vigo
1947 – Asociación de Artistas, A Coruña
1948 – Casino de Vigo
1948 – Dirección Xeral de Turismo, Santiago de Compostela
1949 – Centro Galego de Madrid
1956 – Exposición de pintura sobre cerámica, Fábrica MAPO, Buenos Aires
1961 – Casa de Galicia de Arxentina
1971 – Centro Galego de Buenos Aires
1978 – Caixa Vigo
1980 – Galería D’Or, Palma de Mallorca
1987 – Sala de Exposicións Caixavigo, Vilagarcía de Arousa
1995 – Museo da Estrada
1998 – Exposicións colectivas en Santiago, Barcelona, Tui, Lugo e Ourense
2000 – Casa de Cultura de Foz, Lugo
Ángel Lemos dos Reyes representa a figura do artista comprometido co seu tempo. A súa obra, nada da experiencia vital e transformada en linguaxe estética, sitúao como un creador esencial da arte galega do século XX, capaz de converter a memoria, o sofremento e o exilio en pintura cargada de emoción e dignidade.